Het koor heden ten dage

Het is nu ruim een kwarteeuw geleden, dat misschien wel het beroemdste koor van de wereld in Parijs zijn laatste concert, onder luid en aanhoudend applaus, afsloot.

Zo enthousiast het publiek erover was, zo vervuld van weemoed waren de harten van de koorleden, omdat men wist dat dit koor, onder leiding van zijn oprichter en dirigent, vanaf die dag ophield te bestaan.

Meerdere van de oudere zangers hadden meer dan veertig jaar met Serge Jaroff over de wereld gereisd en nu zou dit allemaal ineens afgelopen zijn...?

Wanja Hlibka had het voorrecht om twaalf jaar onder zijn leiding mee te mogen zingen. Het was een mooie tijd, waarvan hij zich gewenst had dat die nooit zou eindigen.

    
Serge Jaroff wist toen al dat zijn zoon Alexei, hoe bedroefd hij daarover ook was, maar hij had zich daar uiteindelijk in berust, geen enkele aspiratie had om het koor voort te zetten. Daarom was het voor Serge Jaroff en voor alle koorleden een duidelijke zaak dat de jongste zanger van het koor, namelijk Wanja, deze taak over zou moeten nemen. 

Wanja was toen echter op de eerste plaats zanger en kon zich op dat moment nog niet met de gedachte vertrouwd maken om uitsluitend te dirigeren. Bovendien voelde hij het als een grote last – áls hij het al op zich wilde nemen – omdat hij ondertussen wel wist dat hij rekening zou moeten houden met het hoge verwachtingspatroon dat het verwende publiek gevormd had van het koor van Serge Jaroff. 

Alhoewel Wanja Hlibka door zijn leermeester geheel op dit werk voorbereid was, wilde hij aanvankelijk deze zware opdracht, zeker ook omdat hij zich niet opgewassen voelde tegen de angst voor de hoge eisen, niet aannemen.

Serge Jaroff stierf in 1985 in Amerika. Het recht om de naam ’Don Kozakkenkoor’ te mogen gebruiken, had hij enkele maanden voor zijn dood overgedragen aan de directeur van zijn impresariaat, Otto Hofner, welke tegenwoordig door Eberhart Bauer geleid wordt.
Na het overlijden van Serge Jaroff stortten zich ontelbaar veel agentschappen en groeperingen op de door hem tot wereldroem geleide naam ’Don Kozakken’. En zij schrokken er ook niet voor terug om zijn naam in verbinding te brengen met hun groepen.
 
Omdat het publiek door dit grote aanbod van groepen verward raakte, was het voor Otto Hofner eenvoudigweg onmogelijk om aan een verdere succesvolle tournee van het koor te denken. Bovendien ontstond door de jaren heen een geheel vertekend beeld van de prestaties van dit originele koor, omdat de kwaliteit van de latere formaties bij lange na niet een afspiegeling waren van het kwaliteitsniveau dat het Don Kozakkenkoor onder Serge Jaroff had en die dat koor zo wereldberoemd had gemaakt.

Dit gegeven, en misschien ook een beetje het gevoel toch nog aan de wensen van Serge Jaroff gevolg te geven om het koor voort te laten bestaan, waren aanleiding voor Hlibka om samen met George Tymczenko, die eveneens vele jaren als solist verbonden was aan het originele koor, in 1991 een herstart te maken met de ’Don Kozakken Solisten’.

Na de triomfantelijke successen van dit ensemble gaf Otto Hofner uiteindelijk de naam van het ’Don Kozakkenkoor’ in 2001 gaarne door aan Wanja Hlibka, omdat hij deze als een waardig opvolger beschouwde en hij zeker was van een authentieke voortzetting van het originele koor.

Het repertoire komt overeen met dat van het toenmalige originele koor. Het is uitsluitend gebaseerd op partituren uit Serge Jaroffs privé-muziekbibliotheek, die momenteel in het bezit is van diens in Amerika wonende zoon Alexei Jaroff.